Άσωτοι πολλοί και στις μέρες μας. Άσωτοι του καθήκοντος…

Του ασώτου…ή του “επαναστάτη”!!

Κυριακή του ασώτου κοντοζυγώνει… ένα σπιτικό, ένας πατέρας, δυο γιοι. Ο ένας στο καθήκον, ο άλλος στην «επανάσταση»!! Ο πρώτος ακολουθεί το θέλημα του πατέρα. Δεν τον στενοχωρεί, δεν τον κουράζει. Ο δεύτερος, κάνει την επανάστασή του. Θέλει να ζήσει κείνα που δεν έζησε. Κείνα που είχε απωθημένα!! Και το τόλμησε!! Όμως, την επιλογή του την πλήρωσε και μάλιστα ακριβά. Ξέρετε, υπάρχει μια φράση που λέγει πως, όταν το πρόβατο φεύγει απ’ το μαντρί το τρώει ο λύκος!! Έτσι κι έγινε…
Και σαν ήλθε στα συγκαλά του ο άσωτος, θέλησε να γυρίσει πίσω στο σπιτικό. Πίσω στον προδωμένο πατέρα. Όμως συνέβει μια δεύτερη επανάσταση: ο γιος του καθήκοντος, επαναστάτησε!! Δεν του χώρεσε ο νους πως ο πατέρας καλοδέχτηκε τον πρώην άσωτο…
Καθήκον – ασωτία!! Δυο λέξεις, δυο έννοιες τόσο απόμακρες η μία από την άλλη, συνάμα δε, τόσο κοντινές. Μήτε το καθήκον το στεγνό, μήτε η ασωτία ταιριάζουν στους «γιους του Πατέρα»! Τι να το κάνεις το καθήκον, άμα δεν έχεις καρδιά. Τι προσφέρει η στείρα, η στεγνή αγάπη προς το Θεό, πολύ δε περισσότερο προς τους ανθρώπους, άμα δεν λογαριάζει νου, ψυχή και καρδιά.
Άσωτοι πολλοί και στις μέρες μας. Άσωτοι του καθήκοντος, άσωτοι και ως επαναστάτες δίχως αιτία. Ή μάλλον η αιτία και η αφορμή υπάρχουν. Κείνοι την ξέρουν καλύτερα… όμως μη λησμονούν πως ο Πατέρας περιμένει…